nasıl olurda insanlar, insanın kendini kendinen soğutur böylesine.. haykırıştır , pişmanlıktır herşeyden öte yapılan yaşananların hiçe sayılmış olup haklızlığa isyandır bunlar.. ama evet katılıyorum bir çoğuna..
"çok sevmeyeceksin bu dünyada. hep az seven olacaksın, hep kaçan olacaksın ki kovalayanın olsun. sevmeyeceksin yürekten, dilde olacak sevgin sadece. yalanlar söyleyeceksin aldatacaksın, üzeceksin, belki o zaman sevilirsin. kolunda başkası aklında başkası olacak, kimseyi ömrünle bir tutmayacaksın. bu hayatta bencil olacaksın. kimseyi mutlu etmek için çırpınmayacaksın. ağlamayacaksın geceler boyunca kimse için. ölümü göze almayacaksın. her şeyin yapmayacaksın kimseyi, umursamayacaksın senin için ağlayan gözleri. düşene el uzatmayacaksın, yanlış yapanın yanlışını örtmeyeceksin. üzülmemek için üzeceksin, belki o zaman değer görürsün. kimseye hak ettiğinden fazla değer vermeyeceksin, önemliymiş gibi davranmayacaksın. hiçe sayacaksın sevgiyi, aşkı, vefayı belki o zaman değerli bir insan olursun, belki o zaman sevilirsin deli gibi…
kimseyi kendinden fazla sevmeyeceksin. seversen böyle olursun işte, eninde sonunda sen de isyan edersin bir vefasız yüzünden sevmelere, aşka ve hayata.
sende küsersin bir vefasız yüzünden yüreğine…
bir değer bilmez yüzünden yakarsın yüreğini ateşlerde…
ağlarsın kuytu köşelerde.
efkarını gömmeye çalışırsın bira şişelerine…
sen isyanlardayken böylesine, yüreğin yangın yeri iken, unutamazken onun gözlerini, o yeni aşkları ile gününü gün eder bir yerlerde. ne hatırlar güzel günlerinizi, ne de onun için yaptıklarını. çok sevmişsin, değer vermişsin, ne fark eder? o çoktan unutmuştur seni.
o yüzden, sevildiğini bilmeden ölümüne sevmeyeceksin…
sonra çok seven de sen olursun, ölen de sen! "
kaynak : kendinikertenkelebek
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder